Sour Grapes (2016)

Sour Grapes (2016)

Jerry Rothwell & Reuben Atlas

85 minuten

‘Wat is nou eigenlijk het probleem? Paardenvlees is toch ook lekker?’

‘Ja, klopt. Ik vind het zelfs lekkerder, veel lekkerder. Maar je moet niet doen alsof het rundvlees is. Dat doe je gewoon niet.’

Een aantal jaren geleden hadden we in Nederland het vleesschandaal. Sluwe handelaren verkochten paardenvlees als rundvlees en verdienden zo wat extra. Niet heel netjes. Frauduleus zelf. Strafbaar, slecht en verwerpelijk. Het verhaal kreeg echter iets elegants toen bleek dat een van de vleescriminelen zijn bedrijf ‘Draap’ had genoemd. De firma ‘Draap’ verkocht paardenvlees als rundvlees. Mooi.

In Amerika noemen ze dat ‘the elegance of the hustle’. Liegen, verleiden en achterover drukken is minder erg als je het op een elegante manier doet. Denk aan meestervervalser Han van Meegeren. Een oplichter die talloze nietsvermoedende liefhebbers nepkunst verkocht, maar ook een ambachtsman, een lefgozer, een anarchist, die nog steeds bewondering afdwingt. Onlangs kwam er weer een film over hem uit (Een echte Vermeer). Fout, maar ook hip, elegant en sexy.

Sour Grapes vertelt het verhaal van de elegante oplichter Ruby Kurniawan. Kurniawan was een schatrijke wijnconnaisseur die jarenlang duizenden, miljoenen dollars besteedde aan het opkopen van de meest fantastische wijnkelders. Hij reisde de hele wereld rond om op wijnshows inkopen te doen, hij gaf geweldige feesten, hield uitzonderlijke wijnproeverijen en hij had een geweldige neus. Kurniawan wist meer van wijn dan wie ook en zijn onderscheidingsvermogen was ongekend. Wijnveilinghuizen gaven hem enorme voorschotten om wijnen te kunnen inkopen, proeven en beoordelen. Kurniawan was een fenomeen. Toen hij in 2006 delen van zijn beroemde wijnvoorraad begon te verkopen, hapte de superrijke jetset dan ook in grote getale toe. Wie wil er nou niet een Lafite uit 1787 of een Domaine de la Romanee Conti uit 1945? Miljardair Bill Koch kocht voor 2,1 miljoen wijn in bij het beroemde wijnwonderkind Ruby Kurniawan. En zo waren er meer. Tientallen.

Helaas. Net als Van Meegeren verkocht Kurniawan vooral schitterende illusies. Hij gaf zijn klanten wat ze ongelooflijk graag wilden, waar ze naar snakten: status, aanzien, klasse, aandacht, erkenning. Maar de handelswaar waar ze deze verlangens mee vervulden was faker dan fake.

Kurniawan had een geweldige neus, maar de rest had ie erbij bedacht. Hij wist heel veel van wijn en kon heel goed proeven, maar hij was niet rijk, hij gaf geen wilde feesten, hij had niet de hele wereld rondgereisd, hij had geen geweldige wijnkelder en hij was niet kind aan huis bij de grote wijnproducenten. Kurniawan woonde in een klein appartementje. Met zijn moeder. En in dat appartementje maakte hij de ene na de andere schitterende, oude, peperdure wijn. Helemaal zelf. Met zijn eigen flessen, etiketten en kurken. Net echt.

En zeer elegant. Extreem elegant. Letterlijk. Wijnkennis draait immers vooral om subtiel taalgebruik, om bijzondere metaforen, om uitzonderlijke adjectieven. Had hij zijn ongelooflijke wijntalenten (en zijn schitterende taalgevoel) maar op een andere manier ingezet. Dan zat hij nu niet in de gevangenis.

4 & 5 okt
Wij gebruiken cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Meer informatie