The Woman Who Wasn’t There (2012)

The Woman Who Wasn’t There (2012)

Angelo Guglielmo

65 minuten

‘We could be heroes’, zong David Bowie. En hij had natuurlijk gelijk. We zouden helden kunnen zijn. Maar dat zijn we meestal niet. ‘We could hide away in daylight / We go undercover, wait out the sun / Got a secret side in plain sight / Where the streets are empty, that’s were we run.’

Alicia Esteve Head wilde ook een held zijn. Of op zijn minst iemand die er toe deed, iemand die ergens bij hoorde, een persoon die de moeite waard was. Alicia droomde dat ze uitverkoren was. En daarom verzon ze een leven dat bij die droom hoorde. Ze maakte haar droom haar en bereikte haar doel. Ze werd een held. Vanwege haar verzinsel werd Alicia iemand die door iedereen geweldig werd gevonden. Mensen hingen aan haar lippen, iedereen wilde met haar op de foto, mensen wilden haar aanraken, bij haar in de buurt zijn. Het was geweldig. Het was een trip. Totdat de het luchtkasteel ontplofte.

The Woman Who Wasn’t There vertelt het fantastische (en intens verdrietige) verhaal van Alicia Esteve Head, de vrouw die zei dat ze de 9/11 aanval op het World Trade Center in New York had overleefd. Maar dat was niet zo. Dat had ze verzonnen. Ze vertelde dat ze in het World Trade Center werkte voor Merrill Lynch (en dat ze diploma’s had van Harvard en Stanford), dat het vliegtuig aan had ziet komen, dat ze had gezien hoe het zich door de ramen had geboord, dat ze bevangen werd door de hitte, dat ze gered werd door een man met een rode zakdoek, dat haar arm in de fik had gestaan,  dat ze over brandende lijkende en schreeuwende mensen had moeten klimmen om bij de gang te kunnen komen, dat een brandweerman haar naar buiten had gedragen, en dat haar verloofde, de liefde van haar leven, Dave (die haar een paar dagen eerder in Hawaii ten huwelijk had gevraagd), in de vuurzee was omgekomen. Maar dat was niet zo. Dat had ze allemaal verzonnen. Op 9/11 zat Alicia in een collegezaal in Barcelona. Alicia is niet Amerikaans, ze studeerde niet aan Harvard en Stanford, ze werkte niet in het World Trade Center, ze heeft nooit op de loonlijst van Merill Lynch gestaan, ze heeft geen verbrande arm , ze is nooit verloofd met ‘Dave’ (of met iemand anders) en ze is nooit op Hawaii geweest. En toch geloofden, tientallen, honderden, duizenden mensen jarenlang haar verhaal. Pas in 2007 werd ze ontmaskerd. Waarom toen pas? Hoe kan zoiets? Als iemand ook maar een beetje zijn best had gedaan zou al veel sneller duidelijk zijn geworden dat Alicia’s verhaal te veel gaten en onwaarschijnlijkheden bevatte om ook maar een beetje waar te kunnen zijn. Het vliegtuig op je af zien komen, dwars door de ramen heen, en het toch overleven? Dave Zonderachternaam en Zondervrienden en Zondercollega’s en Zonderfamilie? Seriously?

The Woman Who Wasn’t There vertelt de droom van Alicia voorzichtig en traditioneel. Alicia werd een heldin. Haar verhaal was zo extreem, zo bijzonder en zo geweldig dat zij het symbool, het icoon werd van de ‘9/11 survivors’. Ze werd voorzitter van de vereniging van 9/11 slachtoffers en hun familieleden. Haar verhaal bracht haar liefde en vele, zeer intensieve vriendschappen. Andere 9/11 slachtoffers zochten contact met haar en vonden troost bij haar. In The Woman Who Wasn’t There komen deze vrienden en vriendinnen veelvuldig aan het woord.

Alicia werd vaak geïnterviewd en gefilmd. Ze was mediageniek. Ze was het perfecte slachtoffer. Niet heel mooi. Aandoenlijk, verdrietig, gewoon, menselijk. Ze was het toonbeeld van hoop: zo veel ellende, zo veel pijn, en dan toch overleven, toch volhouden, toch optimistisch zijn. Wat een energie! Een gewone vrouw die boven zichzelf uitstijgt. Overlever, held, vrouw, weduwe. Er zijn talloze beelden waarop ze haar verhaal vertelt, waarop ze in huilen uitbarst en waarop ze andere slachtoffers troost, omarmt, knuffelt en deelt in hun verdriet. Schokkend. Bizar.

Vreemd. Zeker, maar The Woman Who Wasn’t There wordt pas echt interessant als haar vrienden en vriendinnen erachter komen dat Alicia de boel bij elkaar heeft verzonnen. Hoe verdragen mensen zoiets? Wat doe je als het wrakhout waar je je aan vast hebt geklampt een illusie blijkt te zijn? Wat voel je als je hoort dat je definitie van kracht en hoop van lucht blijkt te zijn? Zoef. Weg. Alicia gaf hoop, Alicia gaf liefde. Je hield van haar. En nu moet je daar van af. Fantoomgenezing. Hoe nu verder?

De reacties zijn divers. Het arsenaal aan menselijke verdedigingsmechanismen indrukwekkend. De grootste slachtoffers zijn het meest vergevingsgezind. Een impressionistische verzameling (uit de film) gaat ongeveer zo:

We all wanted a piece of it, of this disaster. We wanted to be part of it, because it was too big to deny. She took her part and ran with it.

She is a fraud. I will never be able to forgive her.

I hate her. I will always hate her

I have moved on. That was then, this is now. She is not a part of my life anymore.

She needs help. She is a troubled person.

Why did she do this? Obviously, she was lonely. She wanted to belong. This gave her an identity.

What’s taken away from me is the idea that God was there.

I miss her, I miss her, I miss, I miss the idea of what might have been.

Where the streets are empty, that’s were we run.

4 & 5 okt
Wij gebruiken cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Meer informatie